Λάθος το δρόμο πήρε…
Αποφάσισα να ασχοληθώ με ένα τομέα που μέχρι τώρα δεν με ενδιέφερε ιδιαίτερα. Ελάχιστα με ένοιαζε, για να πω την αλήθεια. Όμως οι παλιοί και έμπειροι μπασκετικοί μου αποκάλυψαν ότι έχει… ζουμί το πράγμα. Γι αυτό και αποφάσισα να το ψάξω λίγο.
Πήρα, λοιπόν, τους δρόμους και άρχισα την έρευνα. Και ασχολήθηκα με το χώρο της διαιτησίας. Εκεί να δείτε τι γίνεται. Δεν ήξερα από πού να αρχίσω και από πού να τελειώσω.
Τέλος πάντων, έμαθα κάτι που είναι έγκυρο. Οσο δεν πάει άλλο. Και δεν το ξέρουν πολλοί. Για την ακρίβεια, το γνωρίζουν ελάχιστοι. Αυτοί που πρέπει. Ενας πρώην διαιτητής - απ’ αυτούς που δεν συνεχίζουν πλέον να σφυρίζουν - θέλει να αλλάξει πόστο. Ομως δεν έχει τους σωστούς συμμάχους. Με τον τρόπο που προσπαθεί, σίγουρα θα φάει τα μούτρα του. Σίγουρα. Και δεν το θέλω, διότι είναι αδελφός μου.
Δυστυχώς, έχει πολλούς που τον περιμένουν στη γωνία. Κι επειδή πάει για τα πολλά, θα χάσει και τα λίγα. Αθήνα και Θεσσαλονίκη και Πάτρα θα ορμήσουν και θα τον φάνε ζωντανό. Και αν τα βάλεις με τους τρεις μεγάλους, δεν έχεις τύχη. Ούτε τα τραπέζια πρόκειται να σώσουν κανέναν…
ΜΙΛΑ ΞΕΚΑΘΑΡΑ……………………..
Μιας και έχουμε πιάσει τις ιστορίες, έχω κι εγώ μια…
Δημοσιογράφος, μπασκετίκος (αν και όχι αποκλειστικά), ομορφόπαιδο (λέμε τώρα), μεγαλωμένος στα «λούσα» παραμένει η «ψυχή του πάρτυ» κάθε φορά που πάει στην επαρχία για δουλειά. Λάρισα, Ρόδος ακόμα και τα Τρίκαλα έχουν να το λένε. Στην τελευταία του «παράσταση» και αφού «έκλεισε το μαγαζί» τις πρώτες πρωινές ώρες οι μαρτυρίες λένε ότι γύρισε στο ξενοδοχείο φωνάζοντας «αυτή είναι η ζωή γαμώ το πικ εν ρολ μου γαμώ!»…
Είσαι σαφέστατος φίλε. Συνέχισε έτσι.