Ο Kill Bill, οι βουτιές και τα επερχόμενα πλέι οφ

Ο Kill Bill, οι βουτιές και τα επερχόμενα πλέι οφ

Ο Κώστας Σωτηρίου, ο δημοσιογράφος, που «βάφτισε» τον Βασίλη Σπανούλη «Kill Bill», γράφει για το «work ethic» του αρχηγού του Ολυμπιακού και την αντίδραση του Γιάννη Σφαιρόπουλου στο επεισόδιο με τον Ντέιβιντ Μπλατ.

Πριν από αρκετά χρόνια, όταν ακόμη ο Βασίλης Σπανούλης προσπαθούσε να κτίσει το όνομά του με τη φανέλα του Αμαρουσίου, ο τότε ασίσταντ κόουτς του Παναγιώτη Γιαννάκη, Βαγγέλης Αγγέλου, είχε εκστομίσει μια από τις μυθικότερες ατάκες, που αντικατοπτρίζουν την προσωπικότητα του λαρισαίου γκαρντ.

«Αν καθίσουν στο ίδιο τραπέζι ο Μπους, ο Μπιν Λάντεν και ο Σπανούλης, έχει μείνει στο πιάτο μια μπριζόλα και ξαφνικά σβήσει το φως, είναι σίγουρος ότι θα την αρπάξει ο Βασίλης!», είχε πει ο Αγγέλου βλέποντας καθημερινά τη δίψα του νεαρού τότε, εκκολαπτόμενου άσου. Ο Σπανούλης, όπως ο Διαμαντίδης, αλλά και ο κουμπάρος του Παπαλουκάς (οι τρεις μεγάλοι στη σύγχρονη ιστορία του ελληνικού μπάσκετ), δεν στήριξε την καριέρα του στο ταλέντο, αλλά σε αυτό που Αμερικανοί αποκαλούν «work ethic»: είναι η αρετή, βάσει της οποίας η σκληρή δουλειά κτίζει χαρακτήρα. Η ιδανική κατάσταση, που βοηθά έναν αθλητή να πετύχει.

Όλα αυτά συνδυασμένα με τη σωστή νοοτροπία, η οποία σύμφωνα με τους σπουδαίους προπονητές (Ομπράντοβιτς, Ιβκοβιτς κ.α.) είναι το απαραίτητο συστατικό για το κτίσιμο μιας σημαντικής αθλητικής διαδρομής. Ο Σπανούλης, λοιπόν, διέθετε και διαθέτει τα στοιχεία, που χαρακτηρίζουν έναν ηγέτη και δεν ήταν καθόλου τυχαίες οι δηλώσεις αποδοχής και σεβασμού του προπονητή και των συμπαικτών του μετά την επικράτηση επί της Νταρουσάφακα στο ΣΕΦ.

Κάποτε σε μια συνέντευξη προ 20ετίας, ο Γιάννης Γιαννούλης, που τότε αγωνιζόταν στον ΠΑΟΚ, μου είχε εκμυστηρευτεί ένα γεγονός στα αποδυτήρια του Δικεφάλου. «Μπροστά μας ο Μπάνε έκανε δύο ενέσεις στο πόδι του για να παίξει στο δεύτερο ημίχρονο. Πώς να μην βγούμε, λοιπόν, εμείς και να μην μασάμε σίδερα;», θυμάμαι σαν τώρα τα λόγια του και πριν από μερικές ώρες ήταν η σειρά του Kill Bill να εμπνεύσει τους συμπαίκτες του.

Πολλές φορές η έμπνευση δεν γεννιέται μέσα από ένα κρίσιμο τρίποντο ή ένα καλάθι από αυτά, που απλά… δεν μπαίνουν. Μια βουτιά, στην προκειμένη περίπτωση δύο, είναι αρκετή για να ανάψει τη σπίθα στην ψυχή και να
εξυψώσει μια ολόκληρη ομάδα. Και αυτό πέτυχε ο Σπανούλης βουτώντας στο παρκέ για να σώσει δύο μπάλες.
Μερικές φορές ο ηγέτης χρειάζεται νατσαλακωθεί για να δώσει το παράδειγμα, για να φωνάξει «follow the leader»!
Και ο Σπανούλης δεν είχε πρόβλημα να το κάνει.

Η νίκη του Ολυμπιακού επί της Νταρουσάφακα μπορεί να φαίνεται ως μια ακόμη επιτυχής στροφή στον Μαραθώνιο της εφετινής Ευρωλίγκας, αλλά έχει διπλό αντίκτυπο, καθώς εκτός από την πρόκριση στην επόμενη φάση, δίνει τη δυνατότητα στους Ερυθρόλευκους να προετοιμαστούν πλήρεις για την best-of-five σειρά αξιοποιώντας χωρίς άγχος τους πέντε εναπομείναντες αγώνες. Πλέον, αυτό που χρειάζεται ο Ολυμπιακός είναι να διατηρήσει την υγεία του και να μην έχει απώλειες σε έμψυχο δυναμικό εν όψει της σύγκρουσης, που θα έχει ως διακύβευμα το εισιτήριο για το Φάιναλ Φορ.

Και δύο λόγια για τον Γιάννη Σφαιρόπουλο. Ο 50χρονος τεχνικός(τα κλείνει στις 21 Μαρτίου) έχει πολύ σημαντικό μερίδιο ευθύνης για την εικόνα ΟΜΑΔΑΣ που βγάζει στο παρκέ ο Ολυμπιακός, αλλά και για το μπάσκετ που παίζει, τη στρατηγική, που έχει εμπλουτίσει με νέες ιδέες, τις προσθήκες, που πέρυσι εισηγήθηκε για να καλύψει το κενό του Κώστα Σλούκα και την κατανομή των ρόλων, που είναι ξεκάθαροι. Ολα αυτά του πιστώνονται, όπωςφυσικά έχουμε καταγράψει και τα λάθη του κατά καιρούς.

Θα πρέπει, ωστόσο, να εξάρουμε τη στάση που κράτησε, όταν ήλθε τετ-α-τετ με τον έξαλλο Ντέιβιντ Μπλατ. Ειλικρινά, δεν με ενδιαφέρει αν προηγουμένως είχε ζητήσει από τους διαιτητές να χρεώσουν τον συνάδελφό του με τεχνική ποινή, διότι αυτά αποτελούν κομμάτι του παιχνιδιού. Διατήρησε την ψυχραιμία του, όταν ο Μπλατ όχι μόνο του κουνούσε το δάχτυλο μέσα στα μούτρα του, αλλά -έχοντας χάσει τον έλεγχο- έφτασε στη σωματική επαφή με το δάχτυλό του. Ο Σφαιρόπουλος τον σεβάστηκε. Τόσο για την ιστορία του όσο και για την απογοήτευση της ήττας. Άλλος στη θέση του μπορεί να είχε εκραγεί, αλλά εκείνος κρατήθηκε και μπράβο του.