Έβαλε 102 πόντους στο ματς για την πρωτιά απέναντι στην Κάχα Λαμποράλ και το συμπέρασμα που βγήκε ήταν μάλλον… περίεργο. Ποιο ήταν αυτό; Ότι ο Ολυμπιακός μπορούσε να παίξει πολύ καλύτερα!
Αυτή η ήττα του Ολυμπιακού δεν ήταν σαν όλες τις άλλες στο ΟΑΚΑ. Διότι για πρώτη φορά, οι ερυθρόλευκοι έχασαν, αλλά άφησαν για τα καλά το στίγμα τους στο παιχνίδι. Είναι πλέον ξεκάθαρο. Ο Παναθηναϊκός έχει πάψει να έχει το ψυχολογικό προβάδισμα. Ο Ολυμπιακός έχει πάψει να φοβάται το ΟΑΚΑ και τον Παναθηναϊκό. Κι αυτό φαίνεται…
Το ότι είναι περίεργο το ματς στο Ζάγκρεμπ, το είχαμε επισημάνει και πριν από το τζάμπολ. Για την ακρίβεια, αμέσως μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου. Το πρώτο ματς μετά από μια μεγάλη νίκη, κρύβει πάντα κινδύνους… Ειδικά αν η νίκη έχει δώσει και τίτλο. Όπως έγινε και στην περίπτωση του Ολυμπιακού…
To άξιζε και το πήρε ο Ολυμπιακός. Ήταν καλύτερος από την πρώτη ως την τελευταία φάση του αγώνα και κάθε άλλο αποτέλεσμα θα τον αδικούσε… Με βάση την εικόνα του αγώνα, οι ερυθρόλευκοι έπρεπε να κερδίσουν με πολύ μεγαλύτερη διαφορά. Ομως στο τέλος ο Ολυμπιακός κουβαλούσε 8 χρόνια στις πλάτες του. Η μπάλα είχε γίνει ξαφνικά πολύ βαριά… Η πρώτη φορά είναι πάντα η πιο δύσκολη. Η συνέχεια είναι πιο εύκολη…
Τη σημασία του αποψινού τελικού την αναλύσαμε στο προηγούμενο σχόλιο… Λίγες ώρες πριν από τη μάχη του Ολυμπιακού με τον Παναθηναϊκό, ας προσπαθήσουμε να αναλύσουμε τι μπορεί να γίνει για 40 λεπτά στο παρκέ…
Το Κύπελλο δεν φτάνει σε κανέναν… Δηλαδή κανείς δεν θα είναι ευχαριστημένος στο τέλος της σεζόν αν έχει κερδίσει μόνο την κούπα της 20ης Φεβρουαρίου… Ομως το ματς του Σαββάτου είναι κάτι παραπάνω από ένας τελικός και για τον Ολυμπιακό και για τον Παναθηναϊκό… Αυτό το Κύπελλο, μοιάζει με ματς ζωής ή θανάτου και για τους δύο αιώνιου. Κι ας είναι απλά ο τελικός του Κυπέλλου. Οχι ο τελικός του πρωταθλήματος ή της Ευρωλίγκα…
Περισσότερα…
Την Πέμπτη νίκησε στο ΟΑΚΑ και προκάλεσε την μεγαλύτερη κρίση στον Παναθηναϊκό, μετά από 12 χρονια. Συν τοις άλλοις, τον έφερε σε δυσχερή θέση ακόμα για την πρόκριση στα προημιτελικά της Ευρωλίγκα…
Η μπάλα γυρνούσε τόσο ωραία, που ο κόσμος στις εξέδρες είχε αρχίσει να χειροκροτάει πριν καν σουτάρει για τρίποντο ο Θοδωρής Παπαλουκάς. Εφτανε και περίσσευε στους οπαδούς του Ολυμπιακού, που είδαν κάτι ωραίο. Κάτι που τους άρεσε. Και απλά χάρηκαν ακόμα περισσότερο που το σουτ κατέληξε στο καλάθι. Ήταν το ιδανικό τέλος για μια υπέροχη φάση.
Οι 9500 Βάσκοι έκαναν ό,τι μπορούσαν για να δυσκολέψουν τη ζωή του Παναγιώτη Γιαννάκη και των παικτών του. Αποδοκίμαζαν τον Θοδωρή Παπαλουκά, τον Γιάννη Μπουρούση, τον Σοφοκλή Σχορτσανίτη, τα έβαζαν με τους διαιτητές, δημιούργησαν εκκωφαντική ατμόσφαιρα… Όμως κάποιες στιγμές δεν άντεξαν. Υποκλίθηκαν στο θέαμα που πρόσφερε ο αντίπαλος τους. Και για λίγα δευτερόλεπτα αναγκάστηκαν να χειροκροτήσουν. Όχι την Κάχα Λαμποράλ, αλλά τον Ολυμπιακό. Σε ένα τέτοιο ματς…
Το ιδανικό θα ήταν να έβλεπαν τον τελικό φίλαθλοι κάθε ηλικίας. Οργανωμένοι, ανοργάνωτοι, κάτοχοι διαρκείας, παιδάκια, γονείς και ούτω καθ εξής… Γίνεται αυτό στην Ελλάδα; Δυστυχώς, όχι. Δεν μπορεί να γίνει Final 8, Final 4 ή τελικός και σε διπλανές θέσεις να κάθονται Ολυμπιακοί, Παναθηναϊκοί, ΑΕΚτζηδες, ΠΑΟΚτσήδες, Αρειανοί κλπ…
