Thanasis Asproulias

Αν έχετε παρακολουθήσει τον Τύπο των τελευταίων ημερών θα είναι εύκολο να αντιληφθείτε τους λόγους της μακράς απουσίας. Η επιστροφή στην πατρίδα μετά το .γύρο του κόσμου μας έφερε κατά μέτωπο με την σκληρή και μίζερη πραγματικότητα ενός αθλήματος που καίγεται και δεν το έχει καταλάβει κανείς. Η τουλάχιστον, δεν θέλει να το καταλάβει κανείς. 
 

Το μπάσκετ αργοπεθαίνει κι αντί όλοι να είμαστε από πάνω του για να του προσφέρουμε το φιλί της ζωής, σκορπάμε τη στάχτη του -σαν τον Λε Μπρον Τζέιμς στην ιεροτελεστία του στο ξεκίνημα των αγώνων των Καβαλίερς- κι επιχαίρουμε. Δίκιο έχει ο ΠΣΑΚ που απεργεί επειδή διεκδικεί τα αυτονόητα δικαιώματά του και άπαντες είμαστε στο πλευρό του, ιδιαίτερα μετά την διαχρονική και συνεχή διάθεση κοροϊδίας που έδειξε απέναντί του η προηγούμενη κυβέρνηση.
 
Δίκιο έχει και ο ΕΣΑΚΕ που διοικεί ένα προϊόν για το οποίο δεν έχει την παραμικρή ευχέρεια να νομοθετήσει και να κρατήσει στα χέρια του τα κλειδιά του ίδιου του σπιτιού του.
 
Δίκιο έχουν και οι ομάδες που αντιδρούν στο ενδεχόμενο της απεργίας, όσο και η ΕΟΚ που στυλώνει τα πόδια και βροντοφωνάζει «Μολών Λαβέ», ανακοινώνοντας τη διεξαγωγή των αγώνων της Α2 το σαββατοκύριακο δίχως παρέκκλιση.
 
Μήπως δεν έχει δίκιο η κυβέρνηση, που ενώ δεν έχει βρει ακόμα τα πατήματα και τους γραμματείς της, καλείται να διαχειριστεί μία σειρά ζωτικής σημασίας θεμάτων, όπου το μπάσκετ δεν έρχεται ούτε καν τελευταίο;
 
Το αποτέλεσμα ποιο είναι όμως; Πολύ απλά, μετά από όλα αυτά, το μπάσκετ να βυθίζεται ακόμα περισσότερο στη σκόνη, ή τη στάχτη του από τα αποκαΐδια παλιότερων πυρκαγιών που το τσουρούφλισαν.
 
Όλοι όσοι ασχολούνται με το μπάσκετ νομίζουν ότι βρίσκονται στο κέντρο του ενδιαφέροντος και του κόσμου. Δεν αντιλαμβάνονται ότι το άθλημα, που ευτυχεί να διαθέτει τις δύο καλύτερες ομάδες της Ευρώπης, βρίσκεται στο χειρότερο στάδιό του, ακόμα κι από την εποχή (γύρω στο 2003-2004) που ο ΕΣΑΚΕ παρακαλούσε την κυβέρνηση να προσφέρει από 50-60 χιλιάδες ευρώ για τα τηλεοπτικά.
 
Το μπάσκετ συντρίβεται. Στον τραγικό διπολισμό της οικονομικής κυριαρχίας των δύο αιωνίων, που δεν αφήνει περιθώρια ανταγωνισμού με αποτέλεσμα να μειώνεται δραματικά το ενδιαφέρον.
 
Στην αδιαφορία των τηλεοπτικών σταθμών να προσφέρουν χρήματα για ένα προϊόν που «πουλάει» τον πρωταθλητή Ευρώπης και την λαοφιλέστερη ομάδα στην Ελλάδα, η οποία ξοδεύει ένα κάρο χρήματα για να επανέλθει στην κορυφή.
 
Στα δείγματα αναξιοπιστίας που προϊόντος αντί να αυξάνονται, πληθύνονται και όλος ο κόσμος γελάει με το μπάσκετ.
 
Και βέβαια στην θλιβερή χρόνια εξάρτηση από το κράτος, καθώς το μπάσκετ ουδόλως και ουδέποτε κατάφερε να αποκτήσει αυτόφωτη δυναμική και αντί να παρακαλάει, να διαπραγματεύεται από θέση ισχύος. Όπως τότε που ο ΕΣΑΚΕ πήρε τα αμέτρητα εκατομμύρια από το συνδρομητικό, το βράδυ που ο Μίνωας Κυριακού, με το πουκάμισο έξω από το παντελόνι έπειτα από ατελείωτες ώρες διαπραγματεύσεων, έφευγε από την Ερατοσθένους γνωρίζοντας μία από τις μεγαλύτερες ήττες της επιχειρηματικής ζωής του. Εκείνο το βράδυ, το μπάσκετ άρχισε να παίρνει την κατιούσα. Όχι γιατί κλειδώθηκε, αλλά γιατί οι αετοί των ομάδων, που τσίμπησαν το μαρούλι από το Supersport τότε, δεν επένδυσαν ούτε μία δραχμή (400 εκ. παλιές δραχμούλες προέβλεπε πάνω κάτω η συμφωνία για κάθε ΚΑΕ) στο μέλλον. Οσα πάνε κι όσα έρθουν και βέβαια να μπει και κανένα φράγκο στην τσέπη.
 
Για αυτό το προϊόν, ουδείς προέβλεψε.. Ουδείς ενδιαφέρθηκε. Όλοι κοιτούσαν την πάρτη τους και ιδιαίτερα οι δύο μεγάλοι, Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, που ουδέποτε κατάλαβαν ότι η επένδυσή τους θα έχει ελάχιστο ποσοστό ανταποδοτικότητας, όταν συνολικά το πρωτάθλημα είναι ανταγωνιστικό.
 
Τώρα βγαίνουν οι επαΐοντες και κατηγορούν την τηλεόραση που δείχνει ασέβεια προς το μπάσκετ. Το μπάσκετ που οι ίδιοι, ή κάποιοι προκάτοχοί τους κατέστρεψαν.
 
Να γίνει η απεργία των παικτών. Ασφαλώς. Διότι αυτά που απαιτούν είναι θεμελιώδη σε μία εργατική σχέση. Τα δικαιούνται πέρα για πέρα. Για τη σωτηρία του μπάσκετ όμως, έχει σκεφτεί να κάνει κάποιος κάτι; Όχι να σκεφτεί. Να κάνει. Τίποτα! Καληνύχτα και Καλή τύχη!