Για ακόμα μία φορά οι παίκτες προανήγγειλαν. Απεργία, αν δεν. Όσο κι αν το ενδεχόμενο «σφραγίσματος» του μπασκετικού θεάματος στεναχωρεί όλους μας, είναι πολύ πιθανό να αποτελέσει μία πραγματικότητα. Ο ΠΣΑΚ απορροφά κάθε δικαίωμα που του παρέχει η αρχή της δημοκρατίας, όπως κάνουν τα συνδικαλιστικά όργανα όλων των εργατικών τάξεων. Είμαστε υποχρεωμένοι, ακόμα κι αν διαφωνούμε να υπερασπιστούμε το δικαίωμα του ΠΣΑΚ (και του κάθε ΠΣΑΚ) στη διαμαρτυρία και την αποχή.
Read more…
«Θυμάσαι που σου είχα πει ότι δε μου αρέσει να βλέπω την Εθνική ομάδα όλα αυτά τα χρόνια. Σε αυτά τα παιδιά όμως οφείλουμε όλοι να βγάλουμε το καπέλο. Είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του ελληνικού μπάσκετ. Ακόμα μεγαλύτερη από το Βελιγράδι, ή το ασημένιο στο Τόκιο».
Read more…
Το πιο ευχάριστο απ’ όλα μετά την ήττα από την Ισπανία είναι το γεγονός ότι το μπάσκετ, μέσα από την εξαφάνιση των κόμπλεξ, των συμπλεγμάτων και των αόρατων εχθρών λόγω των αδιάλειπτων επιτυχιών έχει διδάξει στον κόσμο του αθλητισμό, νοοτροπία και σκέψη. Είναι εντυπωσιακό να χάνεις στον ημιτελικό με διαφορά 20 πόντων κι αντί για λαϊκά δικαστήρια, «μηνύσεις», επικρίσεις και όλα τα σχετικά, άπαντες να αναγνωρίζουν το μεγαλείο του αντιπάλου, την ανωτερότητά αυτού, αλλά και την υπέρβαση του ηττημένου.
Read more…
Αναμενόμενο είναι… Αν είχατε διαβάσει τα προηγούμενα blogs θα είναι εύκολο να θυμηθείτε την ανησυχία που είχαμε για τον μεγάλο προημιτελικό. Αυτή η ανησυχία διαψεύστηκε και φυσικά όλοι είμαστε χαρούμενοι. Τώρα έχουμε, έχετε, αλλά κυρίως έχουν (οι παίκτες) δικαίωμα να το διασκεδάσουν. Δύο παιχνίδια για ένα μετάλλιο, το οποίο πρέπει να έρθει, διότι απλά η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να το πάρει.
Read more…
Πιο ενοχλητικό είναι το γεγονός ότι οι Γάλλοι έσπασαν μία παράδοση 26 ετών με τη νίκη τους επί της Ελλάδας (τελευταία ήταν το 1983), παρά η ήττα αυτή καθαυτή. Και για να γράψουμε τα πράγματα όπως τα σκεφτόμαστε, το παιχνίδι απέναντι στους Γάλλους με τη σκιά της Ισπανίας ως πιθανού αντιπάλου σε περίπτωση νίκης, κάλυπτε ακόμα και το ίδιο το ματς. Η αναμέτρηση της Ελλάδας με τη Γαλλία για εμάς, δεν έγινε ποτέ. Ως μη γενόμενη δηλαδή. Διότι αν έγινε οφείλουμε να την κρίνουμε.
Δε θα το κάνουμε για έναν πολύ απλό λόγο… Διότι αν οι δύο ομάδες ξαναπατήσουν ως αντίπαλοι το παρκέ, η εικόνα τους δεν θα έχει καμία, μα καμία σχέση με αυτή που είδαμε στο Μπίντγκος. Κι αυτό είναι ξεκάθαρο. Είτε σε επίπεδο ατομικής απόδοσης, είτε σε επίπεδο προπονητικών επιλογών και τεχνασμάτων.
Γενικά μιλώντας, πάντως για την επιλογή του Καζλάουσκας να μην κάνει φάουλ στην τελευταία επίθεση (κι αν αυτή είναι η πάγια τακτική του), ουδείς μπορεί να τον κατηγορήσει, ή να τον αποθεώσει. Απλά, το μόνο σίγουρο είναι ότι με τελείως διαφορετική ψυχολογία στέκεται ένας παίκτης στις βολές όταν το σκορ είναι στο «Χ» και τελείως διαφορετική η πίεση που του ασκείται όταν η ομάδα του είναι πίσω με ένα πόντο.
Επί της ουσίας λοιπόν τα πάντα κρίνονται την Παρασκευή. Θα επαναλάβω πάντως, ότι για λόγους που δεν ευθύνεται η Εθνική, το Ευρωμπάσκετ έχει κυλήσει όχι με τον ιδανικό τρόπο για την Ελλάδα. Προσοχή: Για τη νέα ομάδα που έχει παρουσιαστεί στην Πολωνία!
Τα πράγματα εξελίχθηκαν σε πολύ ξενέρωτους ρυθμούς, πίεση για νίκη δεν ασκήθηκε σε κανένα σημείο της διοργάνωσης έως τώρα και πολύ περισσότερο δεν κλήθηκε να διαχειριστεί τον εαυτό της σε καταστάσεις άγχους απέναντι σε απουδαίους αντιπάλους. Από τη Ρωσία ηττήθηκε στο τελευταίο σουτ, αλλά ποιος μπορεί να πει ότι ο Μπλατ έχει άδικο, όταν λέει, ότι… «Είναι δεδομένο ότι μία ομάδα, όταν έχει προκριθεί, δεν έχει το ίδιο κίνητρο, όταν παίζει για μία ομάδα που παλεύει για τη ζωή της». Ευτυχώς πάντως το μήνυμα οι παίκτες το έλαβαν.
Το ματς με τη Γαλλία δεν έγινε ποτέ και τώρα όλοι περιμένουμε την Παρασκευή. Στο κρίσιμο ματς, το ματς, όπου θα κριθούν τα πάντα και άπαντες. Εκεί ελπίζουμε, πως η Εθνική δε θα επηρεαστεί, ούτε από το τριήμερο καθισιό, ούτε από το ευνοϊκό πρόγραμμα που είχε μέχρι τώρα. Εκεί, όποιος κι αν είναι ο αντίπαλος, θα μετρήσει το καθαρό μυαλό, η καρδιά και η ψυχή. Αχτύπητες ομάδες δεν υπάρχουν. Τα κίνητρα είναι πολλά, είτε αντίπαλος θα βρεθεί η Τουρκία, είτε η Σλοβενία. Μήπως, όμως, είναι η Ισπανία; Πολύ δύσκολο, αλλά όχι απίθανο…
